گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خرم آباد، خرم آباد، ایران ، hasanvand121@gmail.com
چکیده: (1624 مشاهده)
زمینه و هدف: توان هوازی یک شاخص تعیین‌کننده در توانایی دویدن مکرر با حداکثر سرعت و تسریع در فرآیند بازیافت شناخته می‌شود. این مطالعه به بررسی تأثیر هشت‌هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT)همراه با مصرف مکمل آهن بر توان هوازی و بی‌هوازی مردان ورزشکار نیروهای مسلح پرداخت. روش‌ها:در این مطالعه نیمه‌تجربی، 48 مرد ورزشکار (با دامنه سنی 35-25 سال) از نیروهای مسلح شهر خرم‌آباد به صورت داوطلبانه انتخاب و به‌طور تصادفی در چهار گروه همسان قرار گرفتند: 1) تمرین + مکمل آهن، 2) تمرین، 3) مکمل آهن، و 4) کنترل. پروتکل تمرین برای گروه‌های تمرینی شامل هشت هفته تمرین تناوبی شدید (سه جلسه 60 دقیقه‌ای در هفته با شدت 95-90 درصد حداکثر ضربان قلب) بود. پروتکل مکمل‌یاری برای گروه‌های مربوطه، مصرف 100 میلی‌گرم فروس سولفات (دو قرص 50 میلی‌گرمی) قبل و بعد از هر جلسه تمرین به مدت هشت هفته در نظر گرفته شد. توان هوازی (آزمون بالک) و توان بی‌هوازی (آزمون پرش سارجنت) 48 ساعت قبل و پس از دوره مداخله اندازه‌گیری شد. داده‌ها با آزمون t وابسته، آنووایکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی‌داری 05/0 تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر سه گروه مداخله (تمرین + مکمل، تمرین، و مکمل) در مقایسه با گروه کنترل، افزایش معنی‌داری در توان هوازی و بی‌هوازی داشتند (P=0.003).اگرچه بین بهبود ایجادشده در گروه‌های «تمرین + مکمل» و «تمرین» به‌تنهایی تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد(P=0.026)، اما میزان بهبود توان هوازی در گروه «مکمل به‌تنهایی» به‌طور معنی‌داری کمتر از دو گروه دیگر بود (P=0.02). نتیجه‌گیری: به‌طور کلی، اگرچه ترکیب تمرین تناوبی شدید با مکمل آهن منجر به بهبود توان هوازی و بی‌هوازی شد، اما این ترکیب برتری معنی‌داری نسبت به تمرین به‌تنهایی نداشت. با این حال، با توجه به بهبود مشاهده‌شده در تمامی گروه‌های مداخله، به‌کارگیری تمرینات تناوبی شدید برای ارتقای این شاخص‌های فیزیولوژیک به ورزشکاران توصیه می‌شود.
